Het was 26 Januari 2026. Een vrij koude en grijze dag. Na vocht verlies en een weeën in de nacht namen we toch maar eens contact op met de verloskundige. Het leek niks serieus maar we gingen toch even bij hun langs. De verloskundige wou dat we naar het ziekenhuis gingen om te kijken of het vocht ook daadwerkelijk vruchtwater was.
Om 11:00 kwamen je moeder en ik aan bij het Reinier de Graaf ziekenhuis in Delft. Eenmaal aangekomen bij de kraamafdeling werd er gelijk naar je hartje geluisterd. Dit was een belangrijke indicator om te zien of het nog wel goed met je ging. Na een uur aan de monitor gelegen te hebben kon er gezegd worden dat je hartritme (en daarmee jij) in orde was. Vervolgens gingen we bij de gynaecoloog langs om te kijken of het vocht vruchtwater was. Na een kleine test en wat voelen wist de gynaecoloog het zeker. Het was vruchtwater.
We moesten blijven en je werd ingeleid door middel van weeënopwekkers. Om 13:00 waren we op de “suite”. De kamer was groot en er was een bad om in te bevallen. Aangezien de meeste kinderen ‘s nachts ter wereld komen waren er kamers genoeg.
Bij je moeder werden de weeënopwekkers toegediend, per uur hoogte ze dosering op de bevalling op gang te helpen. De dosering was voor je moeder (een kleine vrouw) te hoog en daardoor kwam de bevalling wel er snel op gang. De zuster grapte nog tijdens de kennismaking, “in onze dienst zien we het niet gebeuren”. Zei zaten er flink naast. Om een uurtje of 15:00 waren de weeën goed op gang en wou je moeder het bad in. Zij was de vrouw die het moest waarmaken vandaag en het bad werd gevuld. Om 16:15 zij de Gynaecoloog, als je … voelt dat moet je me maar roepen. Waarop je moeder zei, “Ja, dat voel ik!”. Wat argwanend keek de Gynaecoloog of er ontsluiting was. Verdomd zegt zeg, “je mag gaan persen” zei ze.
Na een achtbaan van zweet, kots en bloed was hetzover, na negen maanden alleen maar gedroomd te hebben over hoe je eruit zou zien. Zag ik je nu. En had ik de eer om je vast te mogen houden terwijl je moeder van het bad naar het bed werd gehesen. Je moeder had je eindelijk na negen maanden vast, we wisten toen dat ons leven nooit meer het zelfde zou zijn.
Work In Progress